تبلیغات
بچه های تغذیه 91 بوشهر - شعر عقاب

بچه های تغذیه 91 بوشهر
...nutrition is another world
امکانات وب
دریافت کد جملات شریعتی


Google

در این وبلاگ
در كل اینترنت
کد جست و جوی گوگل

دریافت کدهای جاوا برای وبلاگ شما

دریافت کدهای جاوا برای وبلاگ شما

«گویند زاغ 300 سال بزید و گاه عمرش ازین نیز درگذرد ... عقاب را 30 سال عمر بیش نباشد»

این جمله ای است که در سرلوحه شعر تکان دهنده « عقاب» سروده پرویز ناتل خانلری آمده.
دکتر خانلری مثنوی بلند عقاب را در 24 مرداد 1321شمسی سرود  و آن را به دوست دیرین خود صادق هدایت تقدیم کرد

خانلری در مصاحبه ای درباره ی «عقاب» چنین می گوید: «عقاب شعری است که به صادق هدایت اهدا شده است.بعضی اشخاص حدس های مختلف زده بودند،امّا مطلب این است که روزی که این شعر را ساختم،اولین کسی که از من شنید،صادق هدایت بود و این قدر ذوق کرد  که گفت:

«پاشو بریم بدیم یک جایی چاپ کنند».بعد با هم رفتیم ادارۀ مجلۀ مهر که گمان می کنم دکتر ذبیح الله صفا،سردبیرش بود.آنجا دادیم چاپ کنند وگویا در یکی از شمارها چاپ و منتشر شد وده بیست نسخه هم «تیراژ پار» به من دادند.به هر حال ،علّت این که تقدیم شده

است به صادق هدایت،همین مطلب است»
شعر درباره عقابی است که به 30 سالگی رسیده و مرگ قریب الوقع،‌ آشفته اش کرده. عقاب برای رهایی از این آشفتگی به سراغ کلاغ سن و سال داری که محضر عقاب های زیادی را درک کرده می رود تا از او راز بقا و راز طول عمرش را بپرسد و چاره ای بجوید.شعر در ادامه مطلب........

گشت غمناک دل و جان عقاب            چو ازو دور شد ایام شباب
 دید کش دور به انجام رسید               آفتابش به لب بام رسید
باید از هستی دل بر گیرد                        ره سوی کشور دیگر گیرد

خواست تا چاره ناچار کند                   دارویی جوید و در کار کند
صبحگاهی ز پی چاره کار                 گشت بر باد سبک سیر سوار
گله کاهنگ چرا داشت به دشت           ناگه از وحشت پر ولوله گشت
و ان شبان بیم زده، دل نگران               شد پی بره‌ نوزاد دوان
 کبک در دامن خاری آویخت            مار پیچید و به سوراخ گریخت
آهو استاد و نگه کرد و رمید            دشت را خط غباری بکشید
لیک صیاد سر دیگر داشت             صید را فارغ و آزاد گذاشت
چاره مرگ نه کاریست حقیر           زنده را دل نشود از جان سیر
صید هر روزه به چنگ آمد زود        مگر آن روز که صیاد نبود
آشیان داشت در آن دامن دشت        زاغکی زشت و بد اندام و پلشت
سنگها از کف طفلان خورده           جان ز صد گونه بلا در برده
 سال‌ها زیسته افزون زشمار           شکم آکنده ز گند و مردار
بر سر شاخ ورا دید عقاب              ز آسمان سوی زمین شد به شتاب

گفت که ای دیده ز ما بس بیداد      با تو امروز مرا کار افتاد
مشکلی دارم اگر بگشایی             بکنم آنچه تو می‌فرمیای
گفت: ما بنده درگاه توایم           تا که هستیم هوا خواه توایم
بنده آماده بود فرمان چیست؟       جان به راه تو سپارم، جان چیست؟
دل چو در خدمت تو شاد کنم       ننگم آید که زجان یاد کنم
این همه گفت ولی در دل خویش      گفتگویی دگر آورد به پیش
 کاین ستمکار قوی پنجه کنون         از نیازست چنین زار و زبون
 لیک ناگه چو غضبناک شود           زو حساب من و جان پاک شود
 دوستی را چو نباشد بنیاد                حزم را بایدت از دست نداد 
در دل خویش چو این رای گزید            پر زد و دور ترک جای گزید 
زار و افسرده چنین گفت عقاب           که مرا عمر حبابیست بر آب
راست است این که مرا تیز پرست              لیک پرواز زمان تیز تر است 
من گذشتم به شتاب از در و دشت          به شتاب ایام از من بگذشت 
ارچه از عمر دل سیری نیست               مرگ می‌آید و تدبیری نیست
 من و این شهپر و این شوکت و جاه        عمرم از چیست بدین حد کوتاه؟ 
تو بدین قامت و بال ناساز                    به چه فن یافته‌ای عمر دراز؟
پدرم از پدر خویش شنید                   که یکی زاغ سیه روی پلید
 با دو صد حیله به هنگام شکار             صد ره از چنگش کردست فرار 
پدرم نیز به تو دست نیافت                 تا به منزلگه جاوید شتافت
 لیک هنگام دم باز پسین                 چون تو بر شاخ شدی جایگزین
 از سر حسرت با من فرمود               کاین همان زاغ پلیدست که بود
 عمر من نیز به یغما رفته است              یک گل از صد گل تو نشکفته است
 چیست سرمایه این عمر دراز؟            رازی اینجاست تو بگشا این راز
زاغ گفت : گر تو درین تدبیری            عهد کن تا سخنم بپذیری 
عمرتان گر که پذیرد کم و کاست        دیگران را چه گنه کاین ز شماست 
زآسمان هیچ نیایید فرود                   آخر از این همه پرواز چه سود؟
 پدر من که پس از سیصد و اند           کان اندرز بد و دانش و پند
 بارها گفت که بر چرخ اثیر               بادها راست فراوان تاثیر
 بادها کز زبر خاک وزند                 تن و جان را نرسانند گزند
 هر چه از خاک شوی بالاتر              باد را بیش گزندست و ضرر
 تا به جایی که بر اوج افلاک              آیت مرگ شود پیک هلاک
 ما از آن سال بسی یافته‌ایم                کز بلندی رخ بر تافته‌ایم
 زاغ را میل کند دل به نشیب               عمر بسیارش از آن گشته نصیب
 دیگر این خاصیت مردار است             عمر مردار خوران بسیار است
 گند و مردار بهین درمانست                چاره رنج تو زان آسانست
 خیز و زین بیش ره چرخ مپوی             طعمه خویش بر افلاک مجوی
 آسمان جایگهی سخت نکوست            به از آن کنج حیاط و لب جوست
 من که بس نکته نیکو دانم                 راه هر برزن و هر کو دانم
 آشیان در پس باغی دارم                  وندر آن باغ سراغی دارم
 خوان گسترده الوانی هست             خوردنی‌های فراوانی هست
آنچه زان زاغ و را داد سرا               گند زاری بود اندر پس باغ
 بوی بد رفته از آن تا ره دور              معدن پشّه، مقام زنبور
 نفرتش گشته بلای دل و جان              سوزش و کوری دو دیده از آن
 آن دو همراه رسیدند از راه               زاغ بر سفره خود کرد نگاه 
گفت :خوانی که چنین الوانست             لایق حضرت این مهمانست
 می‌کنم شکر که درویش نیم                خجل از ما حضر خویش نیم
گفت و بنشست و بخورد از آن گند           تا بیاموزد از و مهمان پند
 عمر در اوج فلک برده به سر               دم زده در نفس باد سحر 
ابر را دیده به زیر پر خویش                 حیوان را همه فرمانبر خویش
 بارها آمده شادان ز سفر                     به رهش بسته فلک طاق ظفر
 سینه کبک و تذرو و تیهو                تازه و گرم شده طعمه او
 اینک افتاده بر این لاشه و گند             باید از زاغ بیاموزد پند؟ 
بوی گندش دل و جان تافته بود            حال بیماری دق یافته بود
گیج شد، بست دمی دیده خویش          دلش از نفرت و بیزاری ریش
 یادش آمد که بر آن اوج سپهر             هست پیروزی و زیبایی و مهر
 فرّ و آزادی و فتح و ظفرست               نفس خرّم باد سحرست 
دیده بگشود و به هر سو نگریست          دید گردش اثری زینها نیست 
آنچه بود از همه سو خواری بود            وحشت و نفرت و بیزاری بود
 بال بر هم زد و برجست از جا            گفت : کای یار ببخشای مرا 
سال‌ها باش و بدین عیش بناز             تو و مردار تو عمر دراز
 من نیم در خور این مهمانی              گند و مردار ترا ارزانی
 گر بر اوج فلکم باید مرد                  عمر در گند به سر نتوان برد
شهپر شاه هوا اوج گرفت                 زاغ را دیده بر او مانده شگفت
 رفت و بالا شد و بالاتر شد              راست با مهر فلک همسر شد
 لحظه‌‌ای چند بر این لوح کبود           نقطه‌ای بود و سپس هیچ نبود



نوشته شده توسط : علی خزایی ( جمعه 5 آبان 1391 ) ( 00:59 )
درباره وبلاگ

اینجا یه چاردیواریه که ما(بروبچ باحال و عاقل ورودی 91 تغذیه) با همکاری هم راه

انداختیمش و با همکاری هم راهش می بریم و اگه خدا بخواد می دوانیمش...

ما حالا حالاها تو این چاردیواری هستیم...

حتی بعد از فارغ التحصیلیمون(اگه خدا بخواد)...

مگه اینکه خیلی بی معرفت باشیم،که اصلا تو مرام ما نیست
آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :